γράφει ο Γιάννης Σιδέρης*
Τον Μπάμπη τον γνώρισα πριν δέκα χρόνια περίπου. Συνομίληκός μου στα τριανταέξι τότε. Από την πρώτη στιγμή, εντύπωση μου έκανε το πλατύ χαμόγελό του, που φωτίζει όλο του το πρόσωπο και προδίδει μια σπάνια αγνότητα. Σα τον ρώτησα τι δουλειά κάνει, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και δίχως πάντως να χάσει το χαμόγελό του, μου απάντησε πως έπαιρνε αναπηρική σύνταξη ως καρκινοπαθής. Από μικρό παιδί δούλευε ο Μπάμπης σε φούρνο. Βλέπετε, έχασε τον πατέρα του μικρός και η μάνα του είχε να θρέψει πέντε παιδιά!
Μετά από λίγα χρόνια, έχασε και τον μεγαλύτερο αδερφό του. Που καιρός για κλάματα όμως για τον Μπάμπη! Στην πλάτη του είχε ήδη τρεις αδερφές και μια μάνα που δούλευε μόνη να τα μεγαλώσει! Που μυαλό για σχολεία και διαβάσματα! Στο φούρνο ήταν καλά τα λεφτά. Αχάραγο λοιπόν, από δεκατέσσερο χρονώ ξύπναγε ο Μπάμπης για το μεροκάματο! Σκληρή δουλειά στο φούρνο. Τα κατάφερνε όμως, μια χαρά. Παντρεύτηκε κιόλας την Ελένη κι έχουν και δυο γιούς.
Τον Μπάμπη τον γνώρισα πριν δέκα χρόνια περίπου. Συνομίληκός μου στα τριανταέξι τότε. Από την πρώτη στιγμή, εντύπωση μου έκανε το πλατύ χαμόγελό του, που φωτίζει όλο του το πρόσωπο και προδίδει μια σπάνια αγνότητα. Σα τον ρώτησα τι δουλειά κάνει, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και δίχως πάντως να χάσει το χαμόγελό του, μου απάντησε πως έπαιρνε αναπηρική σύνταξη ως καρκινοπαθής. Από μικρό παιδί δούλευε ο Μπάμπης σε φούρνο. Βλέπετε, έχασε τον πατέρα του μικρός και η μάνα του είχε να θρέψει πέντε παιδιά!
Μετά από λίγα χρόνια, έχασε και τον μεγαλύτερο αδερφό του. Που καιρός για κλάματα όμως για τον Μπάμπη! Στην πλάτη του είχε ήδη τρεις αδερφές και μια μάνα που δούλευε μόνη να τα μεγαλώσει! Που μυαλό για σχολεία και διαβάσματα! Στο φούρνο ήταν καλά τα λεφτά. Αχάραγο λοιπόν, από δεκατέσσερο χρονώ ξύπναγε ο Μπάμπης για το μεροκάματο! Σκληρή δουλειά στο φούρνο. Τα κατάφερνε όμως, μια χαρά. Παντρεύτηκε κιόλας την Ελένη κι έχουν και δυο γιούς.
