του Δημήτρη Καζάκη
Σας θυμίζει τίποτε αυτή η περιγραφή;
«Κάθε φορά που μια νέα κυβέρνηση έρχεται στα πράγματα, η έλευσή της
ακολουθείται από μία πλήρη εκκαθάριση των δημοσίων υπηρεσιών,
προκειμένου να παρασχεθούν θέσεις για τους πολιτικούς φίλους του
εισερχόμενου υπουργού. Ακόμη και τα φτωχά πλάσματα που καθαρίζουν τα
δημόσια σχολεία εξαρτώνται για το ψωμί τους από την τύχη των Υπουργείων
στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Αθήνας. Έχω ακούσει περιπτώσεις
βιβλιοθηκονόμων και καθηγητών της αρχαιολογίας που ο διορισμός τους δεν
έγινε για το επίπεδο γνώσεών τους, αλλά για τις πολιτικές υπηρεσίες
τους. Να γιατί κάθε Έλληνας ενδιαφέρεται για τα πολιτικά, και γιατί δεν
υστερεί ποτέ το γενικό ενδιαφέρον για το παιχνίδι των μέσα και έξω.»[1]
Την περιγραφή αυτή έκανε ο Άγγλος
Γ. Μίλερ για τα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ποιος θα ισχυριστεί ότι δεν ισχύει μέχρι σήμερα; Βέβαια, εκείνη την
εποχή δεν υπήρχε μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Κι έτσι όταν ένα
κόμμα καταλάμβανε την κυβέρνηση συμπεριφερόταν ανοιχτά ως κατακτητής.
Έδιωχνε κατά το δοκούν, δηλαδή χωρίς καν μια αιτιολογία, όλους όσοι
δούλευαν σε καίρια πόστα του κράτους και ύστερα διόριζε τους δικούς του.
Έτσι γεννήθηκε η πλατεία Κλαυθμώνος. Από τους κλαυθμούς και τους
οδυρμούς όσων απολύονταν για να διοριστούν στις θέσεις τους οι
επιλαχόντες από τους κομματάρχες της εκάστοτε νέας κυβέρνησης
